25 JAAR.. PASSIE VOOR HET VAK
“Ik grap weleens dat ik geadopteerd moet zijn, omdat het horecagen bij mij volledig ontbreekt. Als kind vond ik het namelijk helemaal niet leuk om op te groeien in een horecagezin. Mijn ouders waren altijd aan het werk. Ze konden me niet iedere avond naar bed brengen, niet altijd mee naar hobby’s en feestdagen werden regelmatig niet of op een ander moment gevierd. Als je zelf niets met horeca hebt, verlang je als kind vooral naar dat wat je mist.”
Van kleine zusje naar rechterhand
“Mijn eigen rol binnen het familiebedrijf ontstond dan ook heel ongepland. In 2019 begon ik na een lange ziekteperiode met re-integreren. Mijn moeder kon wel wat hulp gebruiken met de administratie en Mes Amis was voor mij een veilige plek om langzaam weer in een werkritme te komen. Het zou tijdelijk zijn. Tot in maart 2020 van de ene op de andere dag de deuren moesten sluiten vanwege corona. In die gekke periode ontstond er bij mij een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Ineens ging het over de onzekere toekomst van mijn moeder, mijn broer en de rest van het team. Ik nam veel extra taken op me en was ook na 2022, toen alles langzaam weer als vanouds werd, steeds vaker en langer bij Mes Amis te vinden.
Samenwerken als broer en zus moesten we leren. Toen we veertien en zestien waren en allebei een bijbaantje bij Mes Amis hadden, maakten we op de werkvloer constant ruzie. Dat typische bekvechten tussen broer en zus. Toen ik tien jaar later weer bij Mes Amis kwam werken, was het flink zoeken: in de ogen van Patriek bleef ik zijn kleine zusje, terwijl hij naast mijn grote broer ook ineens mijn baas was. Het heeft tijd gekost voordat we zakelijk echt wisten wat we aan elkaar hadden. Toen we eenmaal ontdekten hoe onze kwaliteiten elkaar aanvulden, werd onze band sterker dan ooit, zowel zakelijk als privé. Op een gegeven moment hadden we soms geen woorden meer nodig om te weten wat de ander dacht en had ik iets al geregeld voordat hij erom hoefde te vragen.”
Toch een beetje besmet
“En eerlijk is eerlijk: ik ben ook beter gaan begrijpen wat mijn familie zo mooi vindt aan het horecavak. Het gaf een kick als het restaurant goed liep of wanneer na maanden voorbereiding bij een evenement alles op zijn plek viel. De enthousiaste reacties van gasten, de leuke mensen met wie we mochten samenwerken en het trotse gevoel na afloop: bijzonder om dat als familie te kunnen neerzetten.
Toen vorig jaar om gezondheidsredenen duidelijk werd dat ik mijn werk anders moest gaan inrichten, hebben we in heel goed overleg besloten weer verder te gaan als broer en zus, als moeder en dochter. Maar wel met een veel sterkere band en meer wederzijds begrip. Sinds april dit jaar werk ik als managementassistent bij de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit, en is de werk-privébalans die ik nodig heb een stuk beter. Ik sta wel nog steeds op speed dial bij Patriek, maar nu als kleine zusje met een flinke dosis kennis en ervaring, waar hij gelukkig nog regelmatig gebruik van maakt. Dat horecagen heb ik volgens mij nog steeds niet, maar Mes Amis zit inmiddels wel voorgoed in mijn DNA.”
