Mosterdsoep als rode draad
“Steven was de veertig al gepasseerd, had overal in Europa gewoond en gereisd, maar nog nooit mosterdsoep gegeten. Eenmaal thuis vertelde hij Josephine uitgebreid over zijn diner bij Mes Amis. ‘Mosterdsoep?’ vroeg ze verbaasd. Diezelfde avond aten ze het thuis opnieuw, gemaakt met Limburgse mosterd die Steven speciaal hiervoor had meegenomen.
Mosterdsoep werd in de jaren daarna een soort rode draad in ons leven. Vrienden, collega’s en familieleden werden meegenomen naar Mes Amis: Oz, William, Laura, Kurt, Tom en Gail. Op Gail maakte de mosterdsoep zo’n indruk dat ze ‘m bestelde als voor-, hoofd- én nagerecht. Met het grootste plezier at ze drie kommen leeg.”
Vriendschap en herinneringen
“En eigenlijk is dat precies wat Mes Amis ons heeft gegeven: niet alleen mosterdsoep en 25 jaar aan geweldige maaltijden, maar ook een kwart eeuw aan vriendschap en herinneringen. We zijn meegegroeid, met Mes Amis. Verbouwingen, uitbreiding, menuwisselingen, Patriek en zijn ploeg, de wijnwinkel, evenementen, het is om grijze haren van te krijgen…. Oh wacht, dat komt omdat ook wij 25 jaartjes ouder zijn.”