25 years of Mes Amis

“On Tuesday, 11 September 2001, I got the green light from the bank to take over Bistro Intermezzo at 5 Tongersestraat. I came home feeling excited and happy, only to find my husband Frans staring at the television in disbelief. ‘The world is ending,’ he said, as footage of the attacks on the Twin Towers played on screen.”

“That was the beginning of 25 years of Wijnrestaurant Mes Amis, without knowing what joys and challenges still lay ahead.”

“It must have been sometime in 2002 when I first walked into Mes Amis. I was on my own, looking for a table for one. What I remember most about that evening is the way Annaline welcomed me — so warmly, as if I had already been a regular for years. Before long, Mes Amis became a fixed part of my routine. For years, I ate there almost every Monday evening.”

“Zelf was ik 19 jaar toen ik deel ging uitmaken van ons familiebedrijf De Apostelhoeve. In diezelfde periode leerde ik Annaline kennen. Ze was net afgestudeerd als vinoloog en richtte samen met Leon Geurtjens, sinds 1988 de eigenaar van ’t Rommedoeke, een wijnproefgroep op om zo ervaring op te doen in het vak.

Nadat ze haar sporen had verdiend in verschillende restaurants in Maastricht, startte Annaline samen met Frans vol overgave restaurant Mes Amis. Door de jaren heen groeide niet alleen het restaurant, maar ook onze vriendschap.”

“Begin 2013 was ik samen met vrienden te gast bij Mes Amis. De huiselijke en warme sfeer vielen mij direct op. Ook de correcte bediening, de oprechte aandacht voor gasten maar bovenal de kennis van wijn, destijds nog met een semi- Limburgse wijnkaart, maakten indruk op me.”

“Onze eerste ervaring met Mes Amis was kort nadat het restaurant werd geopend. 25 jaar geleden woonden we in San Diego, Californië, waar Steven werkte als museumconservator. Steven was destijds voor de TEFAF in Maastricht, een jaarlijkse traditie. In die tijd was er bij TEFAF nog een speciale balie voor restaurantreserveringen. Steven probeerde een tafel te reserveren bij ’t Plenkske, een favoriet van zijn schoonfamilie, maar daar was geen plek meer. Wel tipte iemand hem over een nieuw restaurant waar goede verhalen over rondgingen: Mes Amis.”

“Al meer dan 25 jaar lever ik schoonmaakartikelen en hygiëneproducten aan Annaline. Aanvankelijk bij andere restaurants waar ze werkte, later ook bij Mes Amis. Ik zit al lang in het vak en verzorg dit voor heel wat horecazaken en zorginstellingen in de regio Maastricht Heuvelland. Ik ben zelf nogal een opgeruimd type en weet precies hoe ik dingen schoon en verzorgd wil hebben. Het was dan ook een logische stap om zelf in deze business te beginnen.”

“Onze eerste kennismaking met Mes Amis ontstond heel spontaan. Via een Social Deal gingen we hier eten met collega’s van de universiteit. Wat begon als een leuke avond uit, kreeg al snel een vervolg: niet veel later dineerden we er met z’n tweetjes en in 2017 vierden we er de promotie van Axel. Vanaf dat moment groeide Mes Amis uit tot een vaste plek waar we steeds weer terugkeerden. Kerstdiners, jubilea, etentjes met familie en vrienden: er wordt altijd wel een reden gevonden om naar Mes Amis te gaan.”

“Al van jongs af aan hoor ik regelmatig hoeveel ik op mijn vader lijk. Naarmate ik ouder word, wordt dat alleen maar meer. Hij overleed in februari 2013, maar nog altijd word ik minimaal twee keer per maand aangesproken. “Jij móet een zoon van Frans zijn!” Dat klopt, ik zie het zelf ook.”

“Op 1 april 2005 vierden we onze 25e trouwdag bij Mes Amis. Gewoon met z’n tweeën, aan ons vaste tafeltje bij het raam. Het was een bijzondere avond waarop we niet alleen ons huwelijksjubileum vierden, maar ook het feit dat we na jaren weer opnieuw in Maastricht woonden. Waarom we een aantal jaar eerder voor het eerst Mes Amis binnenliepen weten we eigenlijk niet meer precies. Waarschijnlijk was het in eerste instantie vanwege het prachtige monumentale pand in de kenmerkende bak- en zandsteenstijl uit de 17e eeuw.”

“25 jaar geleden verzorgde ik het tafellinnen voor Intermezzo, het restaurant dat op de Tongersestraat 5 gevestigd was voordat Annaline het overnam. Ik herinner me nog goed hoe Laurent, de toenmalige eigenaar, vol enthousiasme vertelde dat hij zijn restaurant had verkocht aan iemand die hij kende van de Hogere Hotelschool. Hij stelde Annaline meteen aan mij voor en raadde de Meerssense Wassalon aan als vaste wasserij. Vanaf dat moment zijn we elkaar nooit meer uit het oog verloren.”

“Mijn geschiedenis met Annaline begon al in 1987, lang voordat Mes Amis bestond. Als onderdeel van mijn opleiding liep ik stage bij restaurant ’t Kläöske aan het Onze Lieve Vrouweplein. Annaline was toen gastvrouw en bedrijfsleidster bij L’escale en Le Vigneron. Na het afronden van mijn opleiding vroegen Annaline en Frans of ik bij Le Vigneron wilde komen werken. Daar heb ik niet alleen veel geleerd, maar ook mijn huidige man Roy leren kennen. Toen Annaline de overstap naar Restaurant De Hertog maakte, vroeg ze mij om met haar mee te gaan. Dat heb ik zonder twijfel gedaan.”

“Ik, Suzanne, had een bijbaan in de bediening bij Intermezzo. Na de opening van Wijnrestaurant Mes Amis in 2001 bleef ik iedere zaterdagavond op de Tongersestraat 5 werken. Ik was toen pas achttien jaar. In diezelfde periode begon ook mijn liefdesverhaal met Jeroen. We kenden elkaar al van de middelbare school, maar bij het Preuvenemint sloeg de vonk pas écht over. Ik studeerde destijds aan de PABO, Jeroen was student Geneeskunde. Daarnaast werkte hij als kok bij The John Mullins Irish Pub. Toen er bij Mes Amis een plek vrijkwam in de keuken, kwam Jeroen het team versterken.”

“Ik, Jos, ken Annaline al vanaf de periode dat ze nog werkte aan de Hertogsingel. Ook daar wist ze al iets bijzonders neer te zetten. Toen Mes Amis in 2001 de deuren opende, ben ik als gast meeverhuisd.

Ik herinner me een van die eerste avonden nog goed. Samen met mijn inmiddels overleden moeder genoten we van een diner aan een tafeltje bij het raam. Misschien is dat wel de reden dat die plek, ruim twintig jaar later, nog steeds onze favoriete tafel is. Nu geniet ik hier samen met mijn vrouw Marion.”

“Als accountant kijk je anders naar een onderneming dan de meeste mensen. We zien niet alleen de cijfers, maar ook de menselijke kant achter het bedrijf. Juist op de momenten waarin belangrijke keuzes gemaakt moeten worden, komen kwetsbaarheid en kracht samen. Dat is bij Annaline en Patriek zeker het geval.

Mijn samenwerking met Mes Amis begon tientallen jaren geleden, toen zich voor Annaline en Frans de mogelijkheid voordeed om het pand aan de Tongersestraat 5 aan te kopen.”

“Ik grap weleens dat ik geadopteerd moet zijn, omdat het horecagen bij mij volledig ontbreekt. Als kind vond ik het namelijk helemaal niet leuk om op te groeien in een horecagezin. Mijn ouders waren altijd aan het werk. Ze konden me niet iedere avond naar bed brengen, niet altijd mee naar hobby’s en feestdagen werden regelmatig niet of op een ander moment gevierd. Als je zelf niets met horeca hebt, verlang je als kind vooral naar dat wat je mist.”

“In februari 2015 dronk ik voor het eerst een kop koffie met Annaline. Er zouden nog vele koppen koffie volgen: we hadden meteen een goede klik en bleken dezelfde ambitie te delen. Het leek ons geweldig om Mes Amis culinair naar een hoger niveau tillen. Een maand later begon ik als chef-kok.”

“Onze samenwerking met Mes Amis begon meteen bij de opening in 2001. Zelf was ik destijds volop bezig met het verder opbouwen van Blanche Dael, dus ik was maar wat blij met een gerenommeerde klant als Mes Amis. Nu, inmiddels 25 jaar verder, is het bijzonder om te zien hoe beide bedrijven in die tijd enorm zijn gegroeid en veranderd.”

“Jarenlang had onze zondagavond vrijwel altijd een vaste bestemming: Mes Amis. Vanaf 2002 reden we regelmatig na onze werkzaamheden vanuit Noord-Brabant naar Maastricht om aan de Tongersestraat te genieten van een heerlijke, lichte keuken met een mooi aanbod vegetarische gerechten in een ongedwongen sfeer.”

“Dat ik ooit kok zou worden, had ik vroeger nooit gedacht. Na de middelbare school in Roemenië werkte in een slagerij, in de bouw, achter de bar bij een beachclub en later in de logistiek. Tussendoor was ik veel zomers op Sardinië, waar ik bij een zeilschool werkte. Uiteindelijk bracht de liefde me naar Nederland.”